Co u mnie? Jakoś się trzymam. Jak zawsze. Boję się, cholernie się boję. Czego? Że stracę dwie najlepsze przyjaciółki pod słońcem. Nie gadaliśmy od czwartku, jakoś nie możemy już złapać wspólnego tematu. Widzę, że są dostępne na gadu, ale nie piszę. Dlaczego? Nie wiem, chyba nie mam ochoty. Uważam, że należą mi się przeprosiny, ale z drugiej strony martwię się, że jeżeli uniosę się honorem, to naprawdę je stracę, a tego nie chcę. Były przy mnie, wspierały mnie, pomagały... no i co ot tak po prostu ma to teraz wyparować? Mam udawać, że nic się nie stało? Nie potrafię, ale pierwsza nie napiszę. Już na kilku osobach za bardzo mi zależało. Stwierdzili, że się narzucam. Kończę z tym. Teraz zaczekam i zobaczę, kto o mnie powalczy. Serio, brakuje mi rozmowy z nimi, ale one też nie piszą pierwsze. A gdyby im zależało to by napisały, nie? Eh, ok. Nie będę robić z siebie jakieś biednej idiotki, która sama nie wie czego chce. Dzięki tej kłótni polepszyłam kontakty z Oktawią i Klaudią. Cieszę się, naprawdę. Więcej czasu spędzamy razem, czuję, że ponownie sznur przyjaźni obwiązał się wokół naszych dłoni. Jeszcze nie wiem, co zrobię z sprawą z.... (nie podam tu ich imion, nie wiem czy sobie tego życzą), ale coś będę musiała zrobić.
W sobotę wybieram się na zakupy z Klaudią, no i może z Oktawią. Jeeeej, w końcu. Zdałam sobie dzisiaj sprawę z tego, że totalnie nie mam w co się ubrać. Niby szafa pełna, a nosić nie ma czego. Jak to dobrze, że nie dawno miałam urodziny, to trochę kaski do skarbonki wpadło.
Kończę, trzymajcie się ciepło, bo jesień nadchodzi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz